خانه

خطبه ها

كلام - 126
و من كلام له ع لَمَّا عُوتِبَ عَلي التَّسوِيَهَ في الْعَطاءِ : اءَ تَأْمُرُونِّي اءَنْ اءَطْلُبَ النَّصْرَ بِالْجَوْرِ فِيمَنْ وُلِّيتُ عَلَيْهِ ؟ وَ اللَّهِ لاَ اءَطُورُ بِهِ مَا سَمَرَ سَمِيرٌ ، وَ اءَمَّ نَجْمٌ فِي السَّمَاءِ نَجْما ، وَ لَوْ كَانَ الْمالُ لِي لَسَوَّيْتُ بَيْنَهُمْ ، فَكَيْفَ وَ إِنَّمَا الْمَالُ مَالُ اللَّهِ ؟! ثُمَّ قالَ ع : اءَلا وَ إِنَّ إِعْطاءَ الْمالِ فِي غَيْرِ حَقِّهِ تَبْذِيرٌ وَ إِسْرافٌ ، وَ هُوَ يَرْفَعُ صاحِبَهُ فِي الدُّنْيا ، وَ يَضَعُهُ فِي الْآخِرَهِ ، وَ يُكْرِمُهُ فِي النّاسِ ، وَ يُهِينُهُ عِنْد اللَّهِ ، وَ لَمْ يَضَع امْرُؤٌ مالَهُ فِي غَيْرِ حَقِّهِ وَ لا عِنْدَ غَيْرِ اءَهْلِهِ إِلا حَرَمَهُ اللَّهُ شُكْرَهُمْ ، وَ كانَ لِغَيْرِهِ وُدُّهُمْ ، فَإ نْ زَلَّتْ بِهِ النَّعْلُ يَوْما فَاحْتاجَ إ لي مَعُونَتِهِمْ ، فَشَرُّ خَدِينٍ وَ اءَلْاءَمُ خَلِيلٍ . ﴿١﴾
آيا مرا فرمان مي دهيد كه پيروزي را طلب كنم ، به ستم كردن بر كسي كه زمامدار او شده ام به خدا سوگند ، چنين نكنم تا شب و روز از پي هم مي آيند و در آسمان ستاره اي از پس ستاره ديگر طلوع مي كند . اگر اين مال از آن من مي بود ، باز هم آن را به تساوي به ميانشان تقسيم مي كردم . پس چگونه چنين نكنم ، در حالي كه ، مال از آن خداوند است . سپس ، فرمود : بخشيدن مال به كسي كه حق او نباشد ، خود گونه اي تبذير و اسراف است كه بخشنده را در اين جهان بر مي افرازد و در آن دنيا پست مي سازد . در ميان مردم مكرّمش مي دارد و در نزد خدا خوار مي گرداند . هركس دارايي خود را بيجا صرف كند و به نااهلش ببخشد ، خداوند از سپاسگزاري آنها محرومش گرداند . آنان به جاي او ، ديگري را به دوستي خواهند گرفت و اگر روزي او را حادثه اي پيش آيد و به ياريشان نياز افتد ، آنها را بدترين ياران و سرزنش كننده ترين كسان خود خواهد يافت . ﴿١﴾
 
00:00
تکرار:
چند آيه:
سرعت:
زوم:
تنظیمات