بار خدايا ، كوههاي ما از خشكي شكافته و زمين ما تيره شده . ستورانمان تشنه اند و در آغلهاي خود سرگشته اند . همانند مادران فرزند مرده مي نالند . از آمد و شدهاي بيهوده به چراگاهها ملول شده اند و از اشتياق به آبشخورها به ستوه آمده اند . " بار خدايا ، ترحم فرماي به ناله گوسفندان و شوق ماده شتران به آبشخورها " بار خدايا ، ترحم فرماي به سرگشتگي آنها ، آنگاه كه در راه مي روند و به ناله هايشان ، آنگاه كه به آغلهايشان در مي آيند . بارخدايا ، بيرون آمده ايم به سوي تو ، هنگامي كه خشكسالي چونان اشتري لاغر بر سر ما آمده . و ابرهاي بارانزاي نه بدان گونه اند كه مي نمايند . اي خداوند ، تويي اميد دردمندان و چاره ساز خواهندگان . در هنگامي كه مردمان نوميد شده اند و ابر ، باران خود را باز داشته و چرندگان هلاك شده اند تو را مي خوانيم . بار خدايا كه ما را به اعمالمان مؤ اخذت نفرمايي و به گناهانمان مگيري . رحمت خود را با ابرهاي بارنده ات و بهار پربارانت و روييدنيهاي شادي افزايت بر ما ارزاني دار . از تو باراني درشت و تندبار مي خواهيم تا آنها را كه مرده اند زنده سازي و آنچه را كه از دست رفته است تدارك فرمايي . اي خداوند ، باراني از تو مي خواهيم جانبخش و سيراب كننده كه همه را دربر گيرد و به همه جاي برسد . باراني پاكيزه ، بركت دهنده ، گوارا و پر نعمت ، كه گياهش بسيار بود و شاخه هايش پربار و برگهايش تر و تازه كه بدان بندگان ناتوانت را تن و توش دهي و بلاد مرده ات را زنده گرداني . بار خدايا ، باراني عطا كن تا زمينهاي بلند پر علف شوند و در زمينهاي پست آب روان گردد و پيرامون ما سبز و خرم شود و ميوه هايمان فراوان گردد و ستورانمان به راحت رسند و مردمان دور از ما نيز از آن تمتع برند و صحراها و مزارع آفتاب زده ، از آن بهره مند گردند . از بركات واسعه خود و از عطاياي سرشارت بر بندگان بيچاره ات و وحشياني ، كه در صحراها رها شده اند ، بخشش فرماي . بر ما ببار باراني كه زمين را سيراب كند ، پي در پي ببارد و فراوان ببارد ، به گونه اي كه قطره هايش بر هم آيد و دنباله اش بريده نشود . ابري كه برقش باران در پي داشته باشد نه ابر بي باران كه افق را پوشد و نه ابر سفيد كم باران و همراه با بادهاي سرد ، تا قحطي زدگان با گياه فراوانش فراخ نعمت شوند . و به بركت آن رنجديدگان به راحت رسند . تو باران را وقتي مي فرستي كه مردمان نوميدند و رحمت خود بر همگان مي پراكني . تويي ياور ما و درخور ستايش . تفسير الفاظ غريب در اين خطبه : شريف رضي گويد : سخن آن حضرت " ع " كه مي فرمايد : " انصاحت جبالنا " يعني ، كوهها از خشكي شكافته شدند . " انصاح الثوب " يعني ، جامه پاره شد . " انصاح النّبت " و " صاح و صوّح " يعني گياه خشك گرديد . " هامت دوابّنا " يعني ، چارپايان تشنه شدند . " هيام " به معني عطش است . " حدابير السنين " حدابير جمع حدبار است و آن ناقه اي است كه به سبب راه رفتن بسيار لاغر شده باشد . قحط سال را به آن تشبيه كرده . ذو الرّمه گويد : حدابير ما تنفكّ الّا مناخه علي الخسف او نرمي بها بلدا قفرا " لا قزع ربابها " قزع ، قطعه هاي كوچك و پراكنده ابر است " و لا شفان ذهابها " در اصل " ذات شفان " بوده " شفان " باد سرد است و " ذهاب " بارانهاي نرم است " ذات " را به سبب آنكه شنونده بدان آگاه است حذف كرده اند . معني بيت : ماده شتراني لاغر و ناتوان ، همواره در خوابگاه خفته يا آنها را به بلادي خشك مي رانيم . نهج البلاغه - خطبه هاي حضرت عليه السلام نهج البلاغه - خطبه هاي حضرت عليه السلام ﴿١﴾