و من خطبه له ع الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَمْ تَسْبِقْ لَهُ حَالٌ حَالاً فَيَكُونَ اءَوَّلاً قَبْلَ اءَنْ يَكُونَ آخِرا وَ يَكُونَ ظَاهِرا قَبْلَ اءَنْ يَكُونَ بَاطِنا ، كُلُّ مُسَمّيً بِالْوَحْدَهِ غَيْرَهُ قَلِيلٌ وَ كُلُّ عَزِيزٍ غَيْرَهُ ذَلِيلٌ وَ كُلُّ قَوِي غَيْرُهُ ضَعِيفٌ ، وَ كُلُّ مالِكٍ غَيْرُهُ مَمْلُوكٌ ، وَ كُلُّ عالِمٍ غَيْرُهُ مُتَعَلِّمٌ ، وَ كُلُّ قادِرٍ غَيْرُهُ يَقْدِرُ وَ يَعْجِزُ ، وَ كُلُّ سَمِيعٍ غَيْرُهُ يَصَمُّ عَنْ لَطِيفِ الْاءَصْوابِ وَ يُصِمُّهُ وَ يُصِمُّهُ كَبِيرُها وَ يَذْهَبُ عَنْهُ ما بَعُدَ مِنْها . وَ كُلُّ بَصِيرٍ غَيْرُهُ يَعْمي عَنْ خَفِيِّ الْاءَلْوانِ وَ لَطِيفِ الْاءَجْسَامِ وَ كُلُّ ظَاهِرٍ غَيْرَهُ بَاطِنٌ وَ كُلُّ بَاطِنٍ غَيْرَهُ غَيْرُ ظَاهِرٍ لَمْ يَخْلُقْ مَا خَلَقَهُ لِتَشْدِيدِ سُلْطَانٍ وَ لاَ تَخَوُّفٍ مِنْ عَوَاقِبِ زَمَانٍ وَ لاَ اسْتِعَانَهٍ عَلَي نِدِّ مُثَاوِرٍ وَ لاَ شَرِيكٍ مُكَاثِرٍ وَ لاَ ضِدٍّ مُنَافِرٍ وَ لَكِنْ خَلاَئِقُ مَرْبُوبُونَ وَ عِبَادٌ داخِرُونَ . لَمْ يَحْلُلْ فِي الْاءَشْيَاءِ فَيُقَالَ : هُوَ كَائِنٌ وَ لَمْ يَنْاءَ عَنْهَا فَيُقَالَ : هُوَ مِنْهَا بَائِنٌ لَمْ يَؤُدْهُ خَلْقُ مَا ابْتَدَاءَ وَ لاَ تَدْبِيرُ مَا ذَرَاءَ وَ لاَ وَقَفَ بِهِ عَجْزٌ عَمَّا خَلَقَ وَ لاَ وَلَجَتْ عَلَيْهِ شُبْهَهٌ فِيمَا قَضَي وَ قَدَّرَ بَلْ قَضَاءٌ مُتْقَنٌ وَ عِلْمٌ مُحْكَمٌ وَ اءَمْرٌ مُبْرَمٌ الْمَأْمُولُ مَعَ النِّقَمِ الْمَرْهُوبُ مَعَ النِّعَمِ . ﴿١﴾
حمد و سپاس ، خداوندي را كه پيشي نجسته است صفتي يا حالي از او ، صفت يا حالي ديگر را . بدين معني ، كه اول باشد پيشتر از آنكه آخر باشد و آشكار باشد پيشتر از آنكه نهان باشد . جز او ، هر چه نام وحدت دارد ، اندك و بيمقدار است و جز او هر عزيزي ذليل است و جز او هر نيرومندي ناتوان است و جز او هر مالكي بنده است و جز او هر دانايي ، نوآموزي است و جز او هر توانايي ، گاه تواناست و گاه ناتوان ، و جز او هر شنوايي ، آوازهاي خفيف و لطيف را نشنود و فريادهاي درشت گوشش را كر كند و هر آواز ، كه از او دور باشد نتواند شنيد . جز او ، هر بينايي از ديدن رنگهاي پنهان و اجسام لطيف نابيناست . و جز او ، هر آشكاري در نهان نيست و جز او ، هر نهاني آشكار نباشد . آن چيزها كه آفريده نه براي آن است كه بر سلطه و قدرت خود بيفزايد و نه به جهت بيم از حوادث روزگار و نه به خاطر ياري جستن در دفع همتايي جنگجو يا شريكي توانگر يا ضدي برتري جوي ، بلكه موجودات همه و همه پروردگان او هستند و بندگاني بي مقدار . در اشياء حلول نكرده ، كه توان گفت در درون آنهاست و از آنها دور نيست ، كه توان گفت جدا از آنهاست . تدبير كارها و آفريدن موجوداتي ، كه در آغاز آفريده ، او را خسته و مانده نكرده است . و هرگز در آفرينش ناتوان نشده كه از آن باز ايستد . در آنچه قضا رانده و مقدر كرده ، شبهه اي در او راه نيافته ، بلكه همواره قضايي بوده است استوار و علمي محكم و فرماني ثابت و برقرار . اوست اميد همگان در عين خشم و عقوبت و با وجود نعمتهايي كه ارزاني مي دارد همگان از او بيمناك اند . ﴿١﴾