از خداي بترسيد ، اي بندگان خداي . و پيش از آنكه مرگتان فرا رسد دست به اعمال صالح زنيد و با نعمت ناپايدار دنيا ، ثواب ابدي آخرت را به دست آوريد . بار سفر بربنديد ، كه اين سفر را به اصرار از شما خواهند . مهياي مرگ باشيد ، كه بر سرتان سايه افكنده است . از آن جماعت باشيد ، كه چون بر آنان بانگ زنند بيدار مي شوند و مي دانند ، كه دنيا جاي درنگ نيست . از اين رو ، دنيا را داده اند و آخرت را به عوض گرفته اند . خداوند سبحان شما را به عبث نيافريده و به هر حال خود رها نكرده است . ميان شما و نعمت بهشت و آتش دوزخ فاصله اي جز مرگ نيست ، مرگي كه بي ترديد آمدني است . و چه كوتاه است مدت عمر تو ، زيرا از گذشت لحظه اي ، مي كاهد و از رفتن ساعتي ، بنيادش درهم مي ريزد . غايبي كه گذشت شب و روز به اصرار فرا مي خوانندش شتابان بازخواهد گشت . قاصدي كه با بشارت رستگاري يا تهديد شوربختي از راه مي رسد ، سزاوار است ، كه با نيكوترين توشه پذيرايش شوي . " پس ، از اين جهان توشه آخرت برداريد تا خود را از عقوبت روز جزا در امان نگه داريد " بنده اي از پروردگار خود مي ترسد ، كه خود به اصلاح حال خويش پردازد و پيش از مرگ توبه كند و بر خواهشهاي نفس خود پيروز گردد . زيرا اجل چهره فرو پوشيده و آرزوها فريبنده و شيطان مهيا و در كمين است تا گناهان را در چشم او بيارايد و به ارتكاب معاصي برانگيزاندش . شيطان آدمي را به توبه اميدوار سازد و او ، بدين وسوسه ، هر بار توبه را به تاءخير اندازد ، تا بناگهان مرگ بر او هجوم آورد ، در حالي كه ، از خيال مرگ غافل است . اي حسرتا بر كسي كه دستخوش غفلت گردد و روز قيامت زندگي دنيوي او بر ضد او گواهي دهد و زيستن در اين جهان او را به شقاوت كشاند . از خداوند سبحان مي خواهم ، كه ما و شما را در زمره كساني قرار دهد كه نعمت دنيا سرمستشان نمي سازد و هيچ هدفي آنان را از فرمانبرداري پروردگارشان باز نمي دارد و مرگ سبب پشيماني و اندوهشان نمي شود . ﴿١﴾