خانه

خطبه ها

خطبه - 52
و من خطبه له ع وَ قَدْ تَقَدَّم مُخْتارَها بِروايَه وَ نَذَكِّرها هاهُنا بِروايه اُخري لِتَغاير الرَوايَتَيْن : اءَلاَ وَ إِنَّ الدُّنْيَا قَدْ تَصَرَّمَتْ وَ آذَنَتْ بِانْقِضَاءٍ وَ تَنَكَّرَ مَعْرُوفُهَا وَ اءَدْبَرَتْ حَذَّاءَ فَهِيَ تَحْفِزُ بِالْفَنَاءِ سُكَّانَهَا وَ تَحْدُو بِالْمَوْتِ جِيرَانَهَا وَ قَدْ اءَمَرَّ فِيهَا مَا كَانَ حُلْوا وَ كَدِرَ مِنْهَا مَا كَانَ صَفْوا فَلَمْ يَبْقَ مِنْهَا إِلا سَمَلَهٌ كَسَمَلَهِ الْإِدَاوَهِ اءَوْ جُرْعَهٌ كَجُرْعَهِ الْمَقْلَهِ لَوْ تَمَزَّزَهَا الصَّدْيَانُ لَمْ يَنْقَعْ فَاءَزْمِعُوا عِبَادَ اللَّهِ الرَّحِيلَ عَنْ هَذِهِ الدَّارِ الْمَقْدُورِ عَلَي اءَهْلِهَا الزَّوَالُ وَ لاَ يَغْلِبَنَّكُمْ فِيهَا الْاءَمَلُ وَ لاَ يَطُولَنَّ عَلَيْكُمْ فِيهَا الْاءَمَدُ . فَوَاللَّهِ لَوْ حَنَنْتُمْ حَنِينَ الْوُلَّهِ الْعِجَالِ وَ دَعَوْتُمْ بِهَدِيلِ الْحَمَامِ وَ جَاءَرْتُمْ جُؤَارَ مُتَبَتِّلِي الرُّهْبَانِ وَ خَرَجْتُمْ إِلَي اللَّهِ مِنَ الْاءَمْوَالِ وَ الْاءَوْلاَدِ الْتِمَاسَ الْقُرْبَهِ إِلَيْهِ فِي ارْتِفَاعِ دَرَجَهٍ عِنْدَهُ اءَوْ غُفْرَانِ سَيِّئَهٍ اءَحْصَتْهَا كُتُبُهُ وَ حَفِظَتْهَا رُسُلُهُ لَكَانَ قَلِيلاً فِيمَا اءَرْجُو لَكُمْ مِنْ ثَوَابِهِ وَ اءَخَافُ عَلَيْكُمْ مِنْ عِقَابِهِ . وَ اَللَّهِ لَوِ انْمَاثَتْ قُلُوبُكُمُ انْمِيَاثا وَ سَالَتْ عُيُونُكُمْ مِنْ رَغْبَهٍ إِلَيْهِ اءَوْ رَهْبَهٍ مِنْهُ دَما ثُمَّ عُمِّرْتُمْ فِي الدُّنْيَا مَا الدُّنْيَا بَاقِيَهٌ ، مَا جَزَتْ اءَعْمَالُكُمْ عَنْكُمْ وَ لَوْ لَمْ تُبْقُوا شَيْئا مِنْ جُهْدِكُمْ اءَنْعُمَهُ عَلَيْكُمُ الْعِظَامَ وَ هُدَاهُ إِيَّاكُمْ لِلْإَيمَانِ . وَ مِنْها فِي ذِكْر يَوم النحر وَ صفه الا ضحيه . وَ مِنْ تَمَامِ الْاءُضْحِيَّهِ اسْتِشْرَافُ اءُذُنِهَا وَ سَلاَمَهُ عَيْنِهَا فَإِذَا سَلِمَتِ الْاءُذُنُ وَ الْعَيْنُ سَلِمَتِ الْاءُضْحِيَّهُ وَ تَمَّتْ وَ لَوْ كَانَتْ عَضْبَاءَ الْقَرْنِ تَجُرُّ رِجْلَهَا إِلَي الْمَنْسَكِ . قال السيد الشريف وَالمَنْسك هاهُنا المذبح . ﴿١﴾
بدانيد ، كه دنيا پيوند بريده است و روي در رفتن دارد و بانگ وداع برداشته و خوشيهايش جامه دگر كرده اند . آري ، دنيا پشت كرده و شتابان مي رود و ساكنان خود را به سوي فنا مي راند و همسايگان خود را به ديار مرگ مي كشاند . شهد آن به شرنگ بدل شده و زلال آن تيره گرديده . از آن بر جاي نمانده ، مگر ته مانده اي ، به قدر قطره اي چند در ته خردك مشكي يا به قدر جرعه اي كه روي ريگي را كه در ته قدحي افكنده باشند ، بپوشاند ، كه اگر تشنه اي آن را بمكد از او دفع عطش نكند . اي بندگان خدا ، آهنگ سفر كنيد ، از اين سرايي كه ساكنانش دستخوش زوال اند . مبادا ، كه در اين سراي فاني گرفتار خواهشهاي نفساني شويد و نپنداريد ، كه زندگي شما در آنجا به دراز خواهد كشيد . به خدا سوگند ، اگر چون اشتران فرزند مرده ، ناله سر دهيد و چون ، آواز حزين كبوتران جفت گم كرده زاري كنيد ، و چون راهبان تارك دنيا فرياد برآوريد و مال و فرزند ، رها كرده به سوي خدا رويد تا شما را به خود نزديك سازد و درجت شما فرا برد ، يا گناهي را كه رسولان او در دفتر اعمال نوشته اند بزدايد ، هر آينه ، در برابر ثوابي كه براي شما اميد مي دارم يا در برابر عذابي كه شما را از آن بيم مي دهم ، بس ناچيز است و اندك . به خدا قسم ، اگر از عشق به خداوند يا از ترس او دلهايتان گداخته شود و از شوق و بيم از چشمانتان خون روان گردد و ، تا دنيا باقي است ، در همين حال بمانيد ، اين اعمال و نهايت كوششي كه در طاعت او به كار مي بريد ، در برابر نعمتهايي بزرگ كه خدا به شما ارزاني داشته ، هيچ است و در برابر اين موهبت كه شما را به ايمان راه نموده است بي مقدار . و هم از اين خطبه " در عيد اضحي و قرباني " شرط كامل بودن قرباني اين است كه گوشش را بنگرند تا سالم باشد ، نه بريده يا شكافته ، و در چشمش عيبي نباشد . پس اگر گوش و چشمش درست بود قرباني كامل است ، هر چند ، شاخ شكسته يا لنگ باشد و لنگ لنگان به سوي قربانگاه رود . رضي گويد منسك در اينجا به معني مذبح " قربانگاه " است . ﴿١﴾
 
00:00
تکرار:
چند آيه:
سرعت:
زوم:
تنظیمات