خانه

خطبه ها

خطبه - 48
و من خطبه له ع عِنْدَ الْمَسير إ لي الشام : الْحَمْدُ لِلَّهِ كُلَّمَا وَقَبَ لَيْلٌ وَ غَسَقَ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ كُلَّمَا لاَحَ نَجْمٌ وَ خَفَقَ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ غَيْرَ مَفْقُودِ الْإِنْعَامِ وَ لاَ مُكَافَإِ الْإِفْضَالِ اءَمَّا بَعْدُ فَقَدْ بَعَثْتُ مُقَدِّمَتِي وَ اءَمَرْتُهُمْ بِلُزُومِ هَذَا الْمِلْطَاطِ حَتَّي يَأْتِيَهُمْ اءَمْرِي وَ قَدْ رَاءَيْتُ اءَنْ اءَقْطَعَ هَذِهِ النُّطْفَهَ إِلَي شِرْذِمَهٍ مِنْكُمْ مُوَطِّنِينَ اءَكْنَافَ دِجْلَهَ فَأُنْهِضَهُمْ مَعَكُمْ إِلَي عَدُوَّكُمْ وَ اءَجْعَلَهُمْ مِنْ اءَمْدَادِ الْقُوَّهِ لَكُمْ اءَقُول : يَعْني عليه السلام بِالمَلْطاط هاهُنا السَمت الّذي اءَمْرهم بِلُزومه وَ هُوَ شاطي الفرات ، وَ يُقال ذلِك اَيضا لِشاطي الْبَحر ، وَ اءصلهُ ما اسْتَوي مِن الاءرْض ، وَ يَعْني بِالنطفه ماء الْفُرات ، وَ هُوَ مِنْ غَريبُ الْعِبارت وَ عَجيبُها . ﴿١﴾
حمد خدا را ، هر بار كه شب فرا رسد و سخت تاريك گردد و حمد خدا را ، هر بار كه ستاره اي بدرخشد و ناپديد شود و حمد خدايي را كه انعامش پايان نپذيرد و كس سپاس فضل و كرمش نتواند . اما بعد . من طلايه سپاه خود را فرستاده ام و گفته ام كه از ساحل فرات دور نشوند ، تا فرمان من برسد . چنان ديدم ، كه از اين آب بگذرم و به نزد مردمي كه در ساحل دجله وطن گزيده اند بروم و به جنگ برانگيزانمشان تا با شما به سوي دشمنانتان در حركت آيند و آنان را از ياري كنندگان نيروي شما گردانم . من مي گويم : " ملطاط " جايي از كناره فرات است كه لشكر خود را به پاسداري آن برگماشته بود . ساحل دريا را هم " ملطاط " گويند و در اصل ، به معني زمين هموار است . و مراد از " نطفه " آب فرات است كه تعبيري عجيب و غريب است . ﴿١﴾
 
00:00
تکرار:
چند آيه:
سرعت:
زوم:
تنظیمات