بارخدايا ، به تو پناه مي برم از سختي سفر و از اندوه بازگشت . و به تو پناه مي برم ، از اينكه به هنگام بازگشت بينم كه به زن و فرزند يا داراييم آسيبي رسيده باشد . بار خدايا ، در اين سفر تو همراه من هستي و جانشين مرد مسافر در ميان خاندانش نيز ، تويي . كسي جز تو نتواند كه اين دو مهم را كفايت كند . زيرا آنكه جانشين مسافر است ، در خانه ، همسفر او نتواند بود و آنكه همسفر اوست ، چگونه جانشين او در خانه تواند شد . من مي گويم : ابتداي اين كلام از رسول الله " ص " روايت شده و اميرالمؤ منين با عباراتي در نهايت بلاغت آن را پي گرفته و به نيكوترين وجهي به پايان رسانيده است . سخن او از " لا يجمعها " است تا آخر . ﴿١﴾