عَلَيْهِ عامِلاهُ عَلَي الْيَمَنِ وَ هُما عُبَيْدُاللّهِ بْنُ عَباسٍ وَ سَعيدُ بْنُ نَمْرانُ لَمَا غَلَبَ عَلَيْها بُسْرُ بْنُ اءَبِي اءَرْطاهَ ، فَقام ع عَلَي الْمِنْبَرِ ضَجِرا بِتَثاقُلِ اءَصْحابِهِ عَنِ الْجِهادِ وَ مُخالَفَتِهِمْ لَهُ فِي الرَّاءي ، فَقالَ : ما هِيَ إ لا الْكُوفَهُ اءَقْبِضُهَا وَ اءَبْسُطُهَا ، إ نْ لَمْ تَكُونِي إ لا اءَنْتِ تَهُبُّ اءَعاصِيرُكِ فَقَبَّحَكِ اللَّهُ . وَ تَمَثَّلَ بِقَوْلِ الشَّاعِرِ : لَعَمْرُ اءَبِيكَ الْخَيْرِ يَا عَمْرُو إِنَّنِي عَلَي وَضَرٍ مِنْ ذَا الْإِنَاءِ قَلِيلِ ثُمَّ قَالَ ع : اءُنْبِئْتُ بُسْرا قَدِ اطَّلَعَ الْيَمَنَ وَ إ نِّي وَ اللَّهِ لَاءَظُنُّ اءَنَّ هَؤُلاءِ الْقَوْمَ سَيُدَالُونَ مِنْكُمْ بِاجْتِمَاعِهِمْ عَلي باطِلِهِمْ وَ تَفَرُّقِكُمْ عَنْ حَقِّكُمْ ، وَ بِمَعْصِيَتِكُمْ إ مامَكُمْ فِي الْحَقِّ وَ طَاعَتِهِمْ إ مامَهُمْ فِي الْباطِلِ ، وَ بِاءَدَائِهِمُ الْاءَمَانَهَ إ لي صاحِبِهِمْ وَ خِيانَتِكُمْ وَ بِصَلاحِهِمْ فِي بِلادِهِمْ وَ فَسادِكُمْ . فَلَوِ ائْتَمَنْتُ اءَحَدَكُمْ عَلَي قَعْبٍ لَخَشِيتُ اءَنْ يَذْهَبَ بِعِلاَقَتِهِ ، اللَّهُمَّ إ نِّي قَدْ مَلِلْتُهُمْ وَ مَلُّونِي وَ سَئِمْتُهُمْ وَ سَئِمُونِي ، فَاءَبْدِلْنِي بِهِمْ خَيْرا مِنْهُمْ وَ اءَبْدِلْهُمْ بِي شَرّا مِنِّي ، اللَّهُمَّ مُثْ قُلُوبَهُمْ كَمَا يُمَاثُ الْمِلْحُ فِي الْمَاءِ ، اءَما وَ اللَّهِ لَوَدِدْتُ اءَنَّ لِي بِكُمْ اءَلْفَ فَارِسٍ مِنْ بَنِي فِرَاسِ بْنِ غَنْمٍ : هُنَالِكَ لَوْ دَعَوْتَ اءَتاكَ مِنْهُمْ فَوارِسُ مِثْلُ اءَرْمِيَهِ الْحَمِيمِ ثُمَّ نَزَلَ ع مِنَ الْمِنْبَرِ . اءَقُولُ : الا رْمِيِهُ جَمْعُ رَمِيٍَّّ وَ هُوَ السَّحابُ ، والْحَميمُ هاهُنا وَقْتُ الصَّيْفِ ، و إ نَّما خَصَّ الشاعِرُ سَحابَ الصَيْفِ بِالذِّكْرِ لا نَّهُ اءشَدُ جُفُولا وَ اءَسْرَعُ خُفُوفا ، لا نَّهُ لا ماء فِيهِ ، و إ نَّما يَكُونَ السَحابُ ثَقيلَ الْسَيْرِ لامْتِلائِهِ بِالماءِ ، وَ ذَلِكَ لا يَكُونَ فِي الا كْثَرِ إ لا زَمانَ الشتاءِ ، و إ نَّما اءرادَ الشاعِرُ وَصْفَهُمْ بالسُرْعَهِ إ ذا دُعُوا والا غاثَهِ إ ذا استُغِيثُوا ، والْدَّلِيلُ عَلي ذلِكَ قَوْلُهُ : هُنالِكَ لَوْ دَعَوْتَ اءَتاك مِنْهُمْ ﴿١﴾
براي من جز كوفه قلمروي باقي نمانده است . تنها بست و گشاد كارهاي كوفه است كه با من است . اي كوفه اگر جز تو جاي ديگري براي من نمانده ، و تو نيز دستخوش گردبادهاي توفنده اي ، خدا چهره ات را زشت گرداناد . لعمر ابيك الخير يا عمرو انّني علي و ضر من ذا لاناء قليل " اي عمرو سوگند به جان پدر نيكويت كه براي من در اين كاسه جز ته مانده اي از چربي نمانده است " پس آن حضرت " ع " فرمود : خبر يافتم كه بسر بر يمن غلبه يافته ، به خدا سوگند ، پندارم كه اين قوم بزودي بر شما چيره شوند . زيرا آنها با آنكه بر باطل اند ، دست در دست هم دارند و شما با آنكه بر حق هستيد ، پراكنده ايد . شما امامتان را ، كه حق با اوست ، نافرماني مي كنيد و آنان پيشواي خود را با آنكه بر باطل است فرمانبردارند . آنان با بيعتي كه با پيشواي خود كرده اند ، امانت نگه مي دارند و شما خيانت مي ورزيد . آنان در شهرهاي خود اهل صلاح و درستي هستند و شما اهل فساد و نادرستي . به گونه اي كه اگر قدحي چوبين را به يكي از شما سپارم ، ترسم كه حلقه ها و تسمه آن را بدزدد . بار خدايا ، من از اينان ملول گشته ام و اينان از من ملول گشته اند . من از ايشان دلتنگ و خسته شده ام و ايشان از من دلتنگ و خسته شده اند . بهتر از ايشان را به من ارزاني دار و بدتر از مرا بر ايشان برگمار . بار خدايا ، دلهايشان آب كن ، آنسان كه نمك در آب . به خدا سوگند ، دوست دارم به جاي انبوه شما ، تنها هزار سوار از بني فراس بن غنم در فرمان داشتم هنالك لو دعوت اتاك منهم فوارس مثل ارميه الحميم " اگر آنان را فراخواني ، به يكباره ، سواراني چون ابرهاي تابستاني مي تازند و به سوي تو مي آيند " و از منبر فرود آمد . من مي گويم " ارميه " جمع رمي است ، يعني ابرها . و " حميم " به معني فصل تابستان است . شاعر ، " ابر تابستاني " گفته ، زيرا ابر تابستان چون آب ندارد تند سير است ولي ابري كه در آن آب باشد كند سير . چنين ابرهايي ويژه فصل زمستان باشد . شاعر ، سواران را به هنگام فرياد خواهي در تاخت ، به ابرهاي تابستاني تشبيه كرده كه گويد : هنالك لو دعوت اتاك منهم ... ﴿١﴾