|
وَ اللَّهِ لَوْ وَجَدْتُهُ قَدْ تُزُوِّجَ بِهِ النِّسَاءُ وَ مُلِكَ بِهِ الْإِمَاءُ لَرَدَدْتُهُ ، فَإِنَّ فِي الْعَدْلِ سَعَهً ، وَ مَنْ ضاقَ عَلَيْهِ الْعَدْلُ فَالْجَوْرُ عَلَيْهِ اءَضْيَقُ . ﴿١﴾
به خدا سوگند ، اگر چيزي را كه عثمان بخشيده ، نزد كسي بيابم ، آن را به صاحبش باز مي گردانم ، هر چند ، آن را كابين زنان كرده باشند يا بهاي كنيزكان . كه در دادگري گشايش است و آنكه از دادگري به تنگ آيد از ستمي كه بر او مي رود ، بيشتر به تنگ آيد . ﴿١﴾ |
|