شما سپاهيان آن زن بوديد و پيروان آن ستور كه چون بانگ كرد اجابتش كرديد و چون كشته شد روي به گريز نهاديد . خلق و خويتان همه فرومايگي است . پيمانهايتان گسستني است و دينتان دورويي است و آبتان شور است . آن كس كه در ميان شما زيست كند گرفتار كيفر گناه خويش است . و آنكه از ميان شما رخت بربندد ، به رحمت پروردگارش رسيده است . گويي مسجد شما را مي بينم ، كه چون سينه كشتي است بر روي دريا ، زيرا شهرتان در گرداب عذابي كه خداوند از فرازش و فرودش فرستاده ، گرفتار است و همه ساكنان آن غرق شده اند ﴿١﴾