خطبه ها

يَزْعُمُ اءَنَّهُ قَدْ بايَعَ بِيَدِهِ وَ لَمْ يُبايِعْ بِقَلْبِهِ فَقَدْ اءَقَرَّ بِالْبَيْعَهِ وَ ادَّعَي الْوَلِيجَهَ فَلْيَأْتِ عَلَيْهَا بِاءَمْرٍ يُعْرَفُ وَ إِلا فَلْيَدْخُلْ فِيمَا خَرَجَ مِنْهُ ﴿١﴾

زبير مي گويد كه با دستش بيعت كرده و با دلش بيعت نكرده . دست بيعت فراپيش آورد و مدعي شد كه در دل چيز ديگري نهان داشته . اگر در ادعاي خود بر حق است ، بايد دليل بياورد و گرنه ، به جمع ياران من كه از آنان دوري گزيده است بازگردد . ﴿١﴾