|
وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّىٰهَا ﴿٧﴾
و قسم به جان آدمی و آن کس که آن را (آفریده و) منظّم ساخته، ﴿٧﴾ فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَىٰهَا ﴿٨﴾
سپس فجور و تقوا (شرّ و خیرش) را به او الهام کرده است، ﴿٨﴾ قَدْ أَفْلَحَ مَن زَكَّىٰهَا ﴿٩﴾
که هر کس نفس خود را پاک و تزکیه کرده، رستگار شده؛ ﴿٩﴾ وَقَدْ خَابَ مَن دَسَّىٰهَا ﴿١٠﴾
و آن کس که نفس خویش را با معصیت و گناه آلوده ساخته، نومید و محروم گشته است! ﴿١٠﴾ كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْوَىٰهَآ ﴿١١﴾
قوم «ثمود» بر اثر طغیان، (پیامبرشان را) تکذیب کردند، ﴿١١﴾ |
|